| home | herplaatst | de regels | reacties | allergie | contact | sponsors | links |
 
 

 

Burmees Manu

 

Hallo Anja,

Nadat mijn siamees Phutty was ingeslapen, was ik echt zo verdrietig, ik wilde even geen andere poes meer. Ik was mijn buddy, mijn maatje kwijt. En ik heb nog een Main-Coon (Clark). Een zachtmoedige reus, heel lief, maar niet zo erg knuffelig. Maar dat was een half jaar geleden en dat intense van een siamees ging ik dan ook meer en meer missen.
Toen dan ook vorige week de Burmees Manu op de site stond, heb ik er eerst heel goed er over na gedacht. Ik wilde geen siamees want dan zou de vergelijking te groot worden, maar dit was ook een oosters type dus, waarom niet? Daarna gebeld naar Anja en hij was tot mijn grote vreugde nog niet opgehaald.

Zaterdagmiddag ben ik Manu gaan ophalen, en het was echt liefde op het eerste gezicht, van beide kanten. Hij kroop gelijk in mijn nek en begon te spinnen. Op de terugweg zat hij op zijn gemak steeds tegen me te praten de hele weg naar huis. Thuis aangekomen kwam hij uit zijn reismand en begon gelijk te eten en te drinken. Daarna vond hij dat er geknuffeld moest worden, nog voordat hij op verkenning uit ging. Omdat ik zelf wat moe was heb ik even op de bank liggen slapen en toen ik wakker werd, lag hij languit bovenop mij, hoezo wennen? Het was net alsof hij er al jaren was, wat een lieve knuffel. Zelf dacht ik dat hij nog wel zou moeten wennen, maar dat was beslist niet aan de orde. De buurvrouw kwam ook even kijken en ook bij haar klom hij in haar nek en spinnen, ongelofelijk toch?
Ook de eerste ontmoeting met Clark verliep ook heel goed, daar was ik dan ook niet zo bang voor, maar je weet maar nooit. De andere dag liepen ze gewoon of dat de normaalste zaak was, samen door het huis.
Kijk , Phutty ben ik niet vergeten, maar Manu maakt gewoon alles goed. En ook het in de weg zitten en lopen is weer helemaal terug, geweldig gewoon!

Heel dankbaar ben ik dat ik voor deze lieverd mag zorgen, nooit heb ik er in geloofd, maar nu wel, want liefde op het eerste gezicht bestaat echt hoor!! Dit geldt dus ook voor mens en dier. Daarom hoop ik van harte dat dit nog lang mag duren. En ook ben ik Anja van Gorcum heel dankbaar dat zij dit prachtige werk doet en andere mensen en poezen zo heel gelukkig maakt. Ik hoop dan ook dat zij dit nog lang voort zet, want het maakt veel mensen en poezen erg gelukkig.

Groetjes Corrie

Klik hier voor het verhaal van de eerste eigenares van Manu